strych przedstawia…

Było sobie raz nieznośne lato. Zdarzyło się ono po dość długiej i ciemnej zimie. Zima ta była tak ciemna jak ciemne są koszmary z dzieciństwa. Ciężka i nieprzyjaźnie kłująca ostrym mrozem. Marchewce początkowo wydawało się, że podoba się jej ten mróz. Szybko okazało się jednak, że to nie może się podobać. To była zima, która zamrażała wszystkie ciepłe uczucia. Marchewka zastanawiała się czasem jak to możliwe, że Słońce zgasło na tak długo. Brakowało jej Słońca, tęskniła za nim.

Zimę poprzedzała wcale nie lepsza jesień. Mokra cuchnąca wilgocią i tak samo ciemna. Mimo wyraźnych znaków zapowiadających coś naprawdę strasznego, tamtej jesieni Marchewka była ciągle szczęśliwa, pijana od szczęścia. Być może dlatego nic nie zauważyła, być może to spowodowało, że czujność jej była uśpiona. Nie spostrzegła nawet kiedy tak bardzo oddaliła się od wszystkiego, co znała, co było dobre. Pewnego dnia całe to złudne szczęście pękło łatwo jak bańka mydlana a w jej życiu zapanowała ciemność.

Wydawać by się mogło, że po tak złej jesieni i zimie przyjdzie uskrzydlająca lekka wiosna. Ale jednak nie – wiosna nadciągała dosyć leniwie i kiedy już nastała, Marchewka widziała wokół siebie same przekwitnięte bzy. Dusiła się od zapachów, nie mogła znieść nasycenia barw. Kolory atakowały ją ze wszystkich stron, sprawiały fizyczny ból. Później było już tylko (gorzej?) lato.

Duszne, zakurzone, gorące lato. Słońce, za którym Marchewka tak tęskniła, eksplodowało z całą swoją mocą, powodując rozległe poparzenia. Żałowała wtedy tej tęsknoty a jednocześnie przestała mieć nadzieję, że cokolwiek może jeszcze być dobre. Marchewka powoli wysychała jak rodzynka, z której nieokreślona siła wysysała wszelkie życiodajne soki. Powoli znikała. Powoli przestawała być.

Pewnego dnia spostrzegła, że nie ma jej w lustrze. Od tamtej pory bała się w nie patrzeć. Zastanawiała się, gdzie się podziało odbicie i dlaczego? Odbicie w lustrze nie znika przecież bez powodu.

Siadywała w kucki na betonie i z rezygnacją poddawała się działaniu prażącego wrogiego Słońca. Nie było tam żadnego żywego stworzenia, żadnej rośliny – wszystko dookoła szczelnie wypełnione szarą betonową masą. Powoli przestawała oddychać. Było jej wszystko jedno. Nie czuła żalu, nie czuła smutku, nie tęskniła już za niczym. Nie było nic, nic. Czuła, że wnętrze jej wypełniała próżnia, nicość, pustka, że nie ma tam nawet powietrza. Była do szczętu wyjałowiona, pozbawiona wszelkiego odczucia.

Nawet nie zauważyła kiedy minęło lato i nastała kolejna – tak samo cierpka jesień, kolejna – tak samo przykra, ciemna zima. Przy końcu roku nadeszła myśl, że tu nic nie da się już zrobić. A tak bardzo przecież chciała wytrzymać..