Powzięłam decyzję – chodzę na piechotę. Oczywiście bez przesady, tylko wtedy, kiedy jest to możliwe. Właśnie po to aby tej przesady uniknąć, postanowiłam zmienić swoje nastawienie do wożenia zadka. Od dziś chodzę na nóżkach! To ekonomicznie, ekologicznie i zdrowo. I wszystko byłoby super, gdyby nie zanik umiejętności poruszania się po chodniku – szczególnie zimą.

Lubię jeździć – aż do przesady. Gdybym była nieco mniej refleksyjną osobą, pewnie woziłabym się nawet do sklepu oddalonego o 300 metrów. Znam ludzi, którzy tak robią ;) Ja jednak nie popadłam w aż takie lenistwo (na szczęście) i to głównie dzięki Griszce. Choć także przez niego mam ciągły niedosyt jeżdżenia. To śmieszne, ale prawie za każdym razem kłócimy się o to kto prowadzi. Gdy jedziemy w dłuższą trasę, przed wyjściem z domu przypomina mi bym wzięła książkę, bo “przecież mam tak mało czasu na czytanie”.

Jednak do rzeczy. Od kilku dni uczę się chodzić po zimowym chodniku. Pierwszy raz był najgorszy – buty ślizgały się okropnie a ja chwiałam się jak dzieciaczek stawiający pierwsze kroki. Ważna informacją jest, że buty miały płaską podeszwę. ( Z podziwem patrzę na te wszystkie dorosłe panie śmigające po śniegu w szpilkach. Nie wiem jak one to robią!) Miałam wrażenie, że poruszam się w ślimaczym tempie a przy tym męczyłam się jak na aerobiku. Za każdym kolejnym razem idzie mi coraz lepiej, ale nadal czuję, że nie panuję do końca nad tym tematem. Dziś mało nie wywinęłam łazana (cyt. Cec) rozsypując na chodniku śliczne małe pomidorki cherry.

Nie zamierzam się jednak poddawać. Nikt nie mówił, że rzucanie nałogu (poruszania się wyłącznie samochodem) będzie proste.

;)