strych przedstawia…

tak jakoś jest, że żyjemy wśród innych nam podobnych – ludzi. phi! wielkie mecyje. no tak, od początków swego istnienia i przeważnie po jego kres żyjemy wśród innych. a jednak jest w tym coś nadzwyczajnego..

nie będzie tu (chyba) puenty. to tylko moje odwieczne rozmyślania na temat miejsca człowieka w tej przestrzeni świata: rodzinie, społeczeństwie lokalnym, grupach formalnych i nieformalnych, narodzie (choć biorąc pod uwagę życie w erze globalnej wioski, jakoś najmniej o tym akurat myślę), w końcu całościowo rzecz ujmując, o miejscu człowieka w świecie, w obecnych realiach, w TYCH czasach.

moja skłonność do ciągłego rozbierania tego tematu na molekuły wzięła się z pewnego doświadczenia sprzed kilku lat. owych kilka lat temu, pod wpływem mieszanki wielu czynników (których genezy do dziś dnia nie rozumiem) moje interakcje z innymi ograniczały się do nieuniknionego (dla człowieka funkcjonującego w społeczeństwie) minimum. gdybym nie zmusiła się do tego minimum, najpewniej zamknęłabym się najpierw w swoim domu, później przestałabym wychodzić z pokoju, później w ogóle z łóżka a na koniec przeniesiono by mnie pewnie na oddział psychosomatyczny, gdzie mogłabym egzystować sobie nafaszerowana środkami tłumiącymi działanie układu nerwowego.

tak się jednak na szczęście nie stało. ale te wydarzenia sprawiły, że mam taką przypadłość: zastanawiam się. a przedmiotem tych rozmyślań jest człowiek sam w sobie, człowiek w grupie, człowiek w różnych sytuacjach, jego reakcje i jego motywy.. a że najbliższym dla mnie człowiekiem jestem ja sama.. to zastanawiam się nad sobą najczęściej. może zbyt często – ktoś mógłby powiedzieć.. wiem tylko, że to dobra droga do samopoznania, jeśli oczywiście zachowa się w tym umiar ;)

“ja”, “ty” i “inni” to ciekawy temat :) jest sobie “ja”, i jest odbicie tego w innych – “ty”. “ja”, nad którym pracuję i “ty” – informacja zwrotna. “ja” i “ty” nie zawsze się pokrywa. to normalne, “ja” – jest moje, “ty” – pochodzi od kogoś innego. ktoś inny różni się ode mnie więc ma prawo zbudować sobie inny obraz mnie niż ja sama. są jednak pewne granice, w obszarze których “ty” mieści się jeszcze w normie “ja”. czasami jednak “ty” przekracza tą granicę. to normalne jeśli informacja pochodzi od kogoś względnie obcego. jednak, gdy pochodzi od bliskiej osoby to już inaczej. tym bardziej, gdy “ty” zajmuje raczej niską pozycję w hierarchii ogólnie uznawanych wartości.

kiedyś zdarzyło mi się, że ktoś taki bliski moje “ja” chciał przekształcić na “ty” o bardzo niskim statusie. i chyba zdarzyło mi się to nieraz. są takie osoby, które się w tym wręcz specjalizują. to ci wszyscy apodyktyczni psychopaci, ludzie, którzy muszą mieć władzę nad innymi i chcą ją osiągnąć różnymi sposobami. najbardziej szmaciarski wg mnie jest psychologiczny (chodzi mi tu o takie wywieranie wpływu na kogoś – poprzez np. indoktrynację, psychiczną przemoc lub coś w tym stylu). z resztą co tu dużo mówić – każdy sposób jest szmaciarski. będąc w takiej sytuacji, po zorientowaniu się co jest grane, jako osoba świadoma swej autonomii i nie chcąca z niej rezygnować w imię pseudo-przyjaźni, stanęłam w opozycji. no i nie trudno się domyślić co się działo. mnie osobiście kosztowało to odrobinę nerwów, jednak szybko sobie z tym poradziłam. chyba dlatego, że nie bardzo mi zależało na tej osobie. innym jednak razem zależało mi bardziej i wtedy nie było już tak łatwo zamknąć za sobą drzwi. czasami tak bywa jednak, że w obronie obrazu siebie samego trzeba te drzwi zamknąć bez względu na to jak bardzo ciężko się je zamyka i jak bardzo skrzypią.

czasami jest jednak i tak, że ktoś może nie mieć na tyle siły, świadomości swojej autonomii czy czego tam jeszcze, żeby poradzić sobie z tyranizowaniem. wtedy jest na tyle zależny, że rezygnuje z siebie (w miejsce “siebie” można podłożyć: godność, autonomię, wolność czy cokolwiek innego) po to by nie stracić czegoś, co w swej istocie nie jest warte funta kłaków (jak się to mówi;) czyli złudzenia o szczęściu, przyjaźni itd. bywa także, że ludzie potrzebują zależności od innych, potrzebują być kierowani a nawet poniewierani itd, ale o tym (jak zwykle) nie tym razem.

i tak. relacje międzyludzkie nie są łatwe, gdyby się im przyjrzeć bliżej. ja sama oczywiście także święta nie jestem (nie to, bym chciała grać wiecznie wielce uciśnioną;) na swym koncie mam kilka podobnie szmaciarskich zachowań. to ostatnie, jakie pamiętam, jest dla mnie samej totalnym dnem! otóż zaznajomiłam sobie pewnego kolegę. (wybaczcie mi budowanie takich dziwnych zdań, ale tak jakoś same wychodzą;). ów kolega zaznajomiony jest przez internet. znajomości internetowe są dość specyficzne, jak wiadomo. wg mnie ich specyficzność polega na tym, że łatwiej jest się – jakkolwiek to zabrzmi – zaangażować (pod słowo “zaangażować” wstawić swoje wyobrażenie na ten temat). być może powodem tego jest fakt, że w internecie wymienia się myśli. łatwiej także pominąć czasem niesprzyjające elementy rozmów na żywo jak np. choćby ewentualna aparycja rozmówcy ( tak tak, pierwsze wrażenie rulezz;) no i zaangażowałam się w internetową znajomość. na to zaangażowanie wpłynął fakt, że chłopak fajnie pisze. bardzo mi się to spodobało – fajne pisanie jest dla mnie cechą z górnej półki. postanowiłam zainicjować znajomość, nie bez ubicia przy tym interesu. mianowicie jeden z jego tekstów miałam zamiar wykorzystać przy pisaniu pracy zaliczeniowej o subkulturach. miły kolega się zgodził no i zaczęła się korespondencja. lubię pisać. lubię pisanie jak cholera. tym bardziej do kogoś, ale nie do byle kogo. ten koleś nie był byle kim i pisałam namiętnie ;) po pewnym czasie mój rozmówca jednak stracił zainteresowanie mną i moimi sprawami. oczywiście nie znałam tego powodów. znaliśmy się tyle co z maili. nie mogłam mieć pojęcia co dzieje się w jego życiu. nawet jeśli mi o tym pisał, to pewnie i tak nie zarejestrowałabym tego. jedyne, co zarejestrowałam to brak zainteresowania. moja reakcja na to była niczym reakcja dziecka w piaskownicy. tupnęłam nogą i zrobiłam coś bardzo chamskiego. mianowicie w ramach odwetu za brak zainteresowania mną postanowiłam dopieprzyć. i dopieprzyłam. nie mogę zasłaniać się afektem – w końcu jestem już dorosła i biorę odpowiedzialność za swoje czyny. dopieprzyłam ostro pisząc koledze, że właściwie to jest tylko zlepkiem liter przechowywanym na poczcie. że nikim konkretnym……….

ostro, wiem. bardziej uprzedmiotowić go nie mogłam i bardziej sprowadzić samą siebie do parteru też nie. chciałam zwrócić na siebie uwagę niczym małe dziecko używając przy tym tak prymitywnych sposobów. jak się później okazało, kolega miał wtedy jakieś problemy i cóż..  obchodziły go one wtedy bardziej niż moje sprawy. normalka. miałam wtedy jakiś żal, że nie pisał do mnie wylewnych maili o tych swoich problemach i nie szukał pomocy u nowo poznanej koleżanki internetowej (sidła internetowych znajomości – wpadłam) na szczęście jednak zachował się w tej sytuacji bardzo fajnie i napisał, że może jednak da się tu coś naprawić. ta reakcja bardzo mi zaimponowała :) było mi głupio, ale przełknęłam jakoś tą swoją głupotę i teraz jest ok.

hm. tak sobie myślę… chyba nie da się uniknąć jakiś zgrzytów żyjąc wśród ludzi. najważniejsze to umieć sobie radzić z własnymi i cudzymi błędami. no i przede wszystkim umieć się do nich przyznawać. wtedy wszystko będzie do odkręcenia i do zrozumienia. wtedy da się jakoś współżyć bez chęci uciekania na bezludną wyspę. bo przecież jesteśmy stworzeni do tego by żyć w grupie. więc trzeba tylko zadbać o to, by żyć i pozwolić żyć innym (mój ulubiony wyświechtany frazes;) i wtedy będzie grać.