strych przedstawia…

No i nadszedł moment, w którym moje małżeństwo zaczęło być już sprawą co najmniej normalną. W związku z tym na wierzch wyszły sprawy, które wcześniej zakopane były głęboko pod euforią, bujaniem w obłokach, hormonami szczęścia i upajaniem się, krótko mówiąc, byciem-razem. Wiedziałam, że ten moment kiedyś nadejdzie, ale nawet nie próbowałam sobie wyobrazić jak to będzie.

Nie bez znaczenia jest też fakt, że moje reagowanie stało się co najmniej nieprzewidywalne. Sama doskonale zauważam tą zmianę. Z lekkim niepokojem dostrzegam, że stałam się dosyć histeryczna. Pocieszam się tym, że to na pewno sprawka tych hormonów i jeszcze tylko kilka miesięcy.. i wszystko wróci do normy. Nie jest mi fajnie w tej nowej roli rozchwianej żony, która nie da żyć i czepia się o każdy szczegół. Wiem, że się czepiam, ale cóż poradzić, że tak mi nagle te szczegóły zaczęły przeszkadzać?

No dobra, trochę rozsądku trzeba zachować – nie można poddać się tym nastrojom tak do końca i bezkrytycznie. W związku z tym będąc ostatnio w pięknym mieście Krakowie, zaproponowałam Miśkowi wspaniałomyślnie, żeby wyszedł z kolegami na miasto się rozerwać. Odkąd wyprowadziliśmy się z  Krakowa, nie miał takiej okazji więc moja propozycja miała być tym bardziej miła. Wiążąc sznurowadła butów zapytał czy jestem pewna swojego pomysłu, a ja kiwnęłam głowa, że owszem i niech bawi się dobrze – dorzuciłam. Byłam z siebie tego wieczoru całkiem zadowolona aż do momentu, kiedy zaczęłam czuć się źle. To mnie w boku zaczęło gnieść, to uszy zaczęły boleć (od leżenia), to żołądek dał znać, że wypiłam za dużo kolki itd. Trzymałam się jednak dzielnie do północy, później – zamiast iść spać – zaczęłam wkręcać sobie, że właściwie to już Misiek mógłby wrócić i dlaczego go jeszcze nie ma? Czy on nie wie, że ja tu się źle czuję (oczywiście, że nie wiedział, bo skąd miał wiedzieć?) i czy to, że go jeszcze nie ma oznacza, że woli być tam gdzieś zamiast tu ze mną? Hasać po mieście beztrosko zamiast masować ciężarnej żonie spuchnięte stopy? Jeśli tak, to jak będzie wyglądać nasza przyszłość? A gdy urodzi się mała? Czy będzie wolał spędzać czas poza domem? Co, jeśli wybierze wolność a nie rodzinę? Już zaczęłam się wkręcać na maksa, już poszły w ruch nocne esemesy do kota o treściach histerycznych, już film miałam w głowie, jak to mój ukochany oddala się ode mnie i dzidzi, bo nie podoba mu się rodzinne życie, już byłam bliska płaczu, gdy nagle.. zadzwonił telefon, żebym otworzyła drzwi. Misiek wrócił i złe koszmary odleciały w jednej chwili. Co prawda była godzina druga w nocy, ale to już nie było ważne. Tym bardziej, że kolega, u którego nocowaliśmy, i z którym Misiek wyszedł na miasto, wrócił o 9tej rano ;)

“nie chcę Cię z oczu stracić więc..

jeszcze więcej

jeszcze więcej

jeszcze więcej

dzień dobry…”

:)

Gdzie jest granica między egoizmem a asertywnością? Dobry temat Kot zapodała. Cóż.. żyjemy w takich czasach, gdzie np. tolerancja wywleczona została na lewą stronę do granicy absurdu więc nie dziwne, że jest problem z tym co dokładnie tym egoizmem nazwać można?

Poza tym.. tak mi się wydaje.. egoizm jako taki przestał być już zupełnie pejoratywną sprawą. Co prawda nikt nie chwali się chętnie tym, że jest egoistą (choć spotkałam się już z takim podejściem, gdy ktoś wprost oznajmił mi, że jest hedonistą i dobrze mu z tym), wolimy powiedzieć, że czujemy się jednostką i najważniejsza jest dla nas samorealizacja. Brzmi nieźle, nie? A co się za tym kryje? Ano skupienie na samym sobie, szukanie własnego prywatnego szczęścia. Gdzieś wyczytałam, że jedyną granicą szukania takiego prywatnego szczęścia oraz indywidualnej samorealizacji jest nienaruszanie dobra drugiego człowieka. Tu właśnie pojawia się mój problem: co znaczy nie naruszać dobra drugiego człowieka? Czy to oznacza, że nie mam prawa naruszać tej bańki prywatności? Cóż.. każdy z nas ma taką bańkę, taką zupełnie intymną swerę, której naruszać drugiemu nie wolno. Rzecz w tym, że kiedyś ta bańka była znacznie mniejsza – teraz w swerę spraw nienaruszalnych włączają się coraz to nowe obszary, bańka rośnie i w ten sposób stwarzamy sobie własną ochronkę, do której wstępu nie ma nik. Tyle, że tym samym tworzymy sobie bezludzie – obszar tylko dla siebie a więc bez nikogo więcej. Sama nie jestem jeszcze pewna swoich wniosków. Być moze znów tworzę fatalistyczną wizję świata – mam do tego szczególne zdolności. Ale nie wydaje mi się, żebym nie miała do tego podstaw.

Gdzie leży granica między egoizmem a asertywnością.. nie wiem. Wiem tylko tyle, że egoizm zakłada nieliczenie się z drugim człowiekiem, czego o asertywności powiedzieć nie można. Ale co dalej?

Życie dostarcza nam wielu doświadczeń. Kiedyś, gdy miałam jeszcze pamiętnik i prosiłam o wpisywanie się różnych ludzi,  a wśród  wielu tekstów znalazłam taki:

Życie bywa zabawne, lekkie i przyjemne..

Ale zazwyczaj jest odwrotnie.

Było to chyba w ósmej klasie podstawówki i szczerze powiem – nie zdawałam sobie sprawy z tego, co też autor chciał przez to powiedzieć. A trzeba zaznaczyć, że myśl ta jest autorstwa osoby wpisującej się – nie jakiś tam Oscar Wilde czy inny złotomyśliciel tak chętnie cytowany w pamiętnikach. Nie zastanowiłam się  pewnie wtedy nawet nad tym dlaczego ten ktoś tak w ogóle napisał, aż do teraz.

Nie wiem w sumie czy mogę się wypowiadać w kwestii życia jako takiego. Cóż ja mogę powiedzieć z perspektywy moich 24 lat? A jednak.. zdarzały się w mojej historii sytuacje przeróżne. Być może dodatkowo fakt, że więcej na temat życia myślę, niż ustawa przewiduje, daje mi niejako prawo do zauważenia pewnych prawidłowości. Dotyczą one oczywiście głównie mojego życia, nie mam zamiaru pokusić się nawet o generalizację. Tak więc zauważam, że w moim życiu bywa tak, że się można zdziwić.

Przedmiot moich rozważań dotyczyć będzie naturalnie relacji z innymi ludźmi. Relacje z innymi to temat, który w mojej głowie powtarza się wciąż w kółko – jak dźwięk na starej sfiksowanej płycie.

Myślę, że sens swojego życia upatruję w odbiciu relacji z innymi. Jestem na tym punkcie jakoś chyba odrobinę nadwrażliwa też, bo wydaje mi się, że bardziej niż inni ludzie, zwracam na to uwagę. Sama nie wiem czy to dobrze – dla mnie chyba nie najlepiej. Do rzeczy jednak…

Nie potrafię uczyć się na błędach. Choć do ludzi podchodzę zazwyczaj z dużą ostrożnością, nawet chyba nieufnie odrobinę, to jednak zawsze wiem, że jest we mnie ogromna potrzeba bliskości. Chodzi mi o taką bliskość bezpłciową – międzyludzką – o takie porozumienie metafizyczne.. Choć z drugiej strony czy to błąd potrzebować jakiejś duszy pokrewnej?

W obecnych czasach, kiedy relacje międzyludzkie uległy ogromnemu rozluźnieniu, kiedy przestało się mówić o miłości czy przyjaźni bo znaleziono nowe określenie brzmiące: “związki partnerskie”, nie ma chyba miejsca na tak archaiczną sprawę jak prawdziwa bliskość. Staliśmy się ogromnymi egoistami, którzy na świat patrzą tylko z perspektywy swoich potrzeb. Póki utrzymywanie relacji z kimś jest dla nas źródłem satysfakcji – jest ok. Ale w chwili, gdy pojawia się konieczność jakiegoś poświęcenia, wtedy mówimy, że “czas zakończyć już ten związek”. Tak dla jasności powiem, że nie chodzi mi tylko o związki między kobietą a mężczyzna. Chodzi o wszelkie relacje, jakie tylko człowiek potrafi zawrzeć. Czy w przyjaźni jest inaczej?

Czuję, że w świecie, który zasiedla coraz większa liczba ludzi, jestem sama. Czuję się jak pustelnik na odludziu, jak gdyby wokół mnie nie było nikogo, kto mówi w moim języku. Niewesołe jest to odkrycie. Zauważam, że póki komuś nie przeszkadzam, jest ok. Póki żyję obok, nie ingeruję w cudzą bańkę prywatności, mogę być. Ale jeśli nadepnę choć odrobinę na cudze terytorium.. wtedy.. wtedy odczuwam, że nie mam prawa. I wtedy właśnie stwierdzam, że czasami bywa tak, że można się zdziwić.m No bo moim postrzeganiu życia-świata kryje się oszar pod nazwą “być z kimś blisko”. Jednak cóż to oznacza? Dla mnie coś na prawdę wielkiego, coś ważnego.. a dla współczesnego świata? Chyba niewiele. I dlatego po raz kolejny się zdziwiłam…